Pandemiden Sonra |Hayat Akarken |Pudralı Venüs

Pandemiden Sonra

İnsan alışan bir varlıktır efem. Bundan beş- altı ay önce eve kapanacağımızı, dışarıya maskeyle çıkacağımızı düşünebilir miydik? Bir virüsün bu kadar hızlı ve kolay yayılacağını, sevdiklerimizle aramıza sosyal mesafe koyacağını, topyekûn el yıkama seferberliği düzenleyeceğimizi tahmin edebilir miydik? Ama alıştık. Diyeceğim odur ki, ben evde olmaya çok alıştım, sevgili okur. Artık dışarıya çıkmak, tokalaşmak, kalabalık ortamlara girmek bana tuhaf geliyor. Ama biliyorum, her şey geçince sosyal yaşama da alışacağım, alışacağız. Pandemiden sonra da hayat akacak, biz takip edeceğiz.

Biliyorsunuz, insanlar evdeyken doğa kendini toparladı. Venedik’te su kanallarında balıklar görüldü, birçok yerde hava kirliliği azaldı, hayvanlar belki insanların işgal ettiği alanlara çıktı, yollarda özgürce yürüdü.  Sanırım insan, bundan sonra bencil olmayı şöyle bir kenara bırakacak. Doğada hep birlikte yaşadığımızın farkına varacak. Yeşili sevip ağacı öpecek. Ben öyle umuyorum.

Bu süreçte fark ettiğimiz bir şey de sevdiklerimize istediğimiz zaman sarılabilmenin aslında nasıl büyük bir lütuf olduğu, sevgili okur.  Düşünsenize çok sevdiğimiz bir arkadaşımızla yolda karşılaşınca bazen çığlık atarak birbirimizi şap şup öpmeler, kucaklamalar… Bunu ne kadar zamandır yapamıyoruz. Eh tabii her koşulda mesafemizi koruyalım, diyenlere de gün doğdu. Yeni tanıştığı insanlarla teması fazla sevmeyenler de yaşadı.

Beni düşündüren bir şey de pandemi sonrası psikolojik durumumuz. Nasıl alışacağız sinemaya gitmeye, kafede oturmaya? Duruma uygun düzenlemeler yapılıyor elbet ama biz dokunduğumuz yerin yeterince temiz ve virüssüz olduğuna ikna olabilecek miyiz? Yoksa kolonyaya, dezenfektana mı davranacağız? Sanırım hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ama yeni dünya düzenine de alışacağız. Ne demiştik, insan her şeye alışan bir varlıktır.

Bu durum daha ne kadar sürer, korona aşısı ne zaman bulunur hiçbirimiz bilmiyoruz. Elbette en kısa sürede çözüm bitip gitmesini umuyoruz. Aslında yaşanan kayıplar ne kadar üzücü olsa bu bize düşünme, bir şeyleri yeniden inşa etme fırsatı verdi, ne dersiniz? Virüs bize bak beş dakikada değişir bütün işler, böyleyken böyle, tedbirini al dedi. Bence insanın biraz durmaya ve düşünmeye ihtiyacı vardı. Olaya buradan da bakmak lazım efem. Hayatınızdan zarafet eksik olmasın. Hoşça kalın.

Ne düşünüyorsunuz?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

on iki + on yedi =

Henüz Yorum Yok

Önceki
Güneş Kremi Nasıl Seçilir
Pandemiden Sonra